Onze reis naar het Noorderlicht

Mierenhoop en jagershut in Struv, en trauma in Göteborg (6 maart)


 Terwijl mijn host en mijn meid bijna in een diepe slaap vallen, zit ik in een donkere keuken te typen.
 Even een me-moment om alles een plek te geven.

 De dag was weer mooi zonnig en koud. We zijn weer dezelfde route als gisteren wezen wandelen en probeerden stil te zijn in de hoop een vos te zien. Er waren zojuist twee vossen gezien door twee vrouwen. Ze hadden onze host gewaarschuwd en ze begon gelijk de kippen weer in de hokken te doen. We hielpen daar een beetje bij. Reispotje, nummer twee, met asresten van mijn moeder strooiden we uit. We liepen een klein stukje het bos in en strooiden het uit over een steen met mos en waar het mos omgewroet was door wilde zwijnen. De wind nam ook wat mee naar hoger gelegen plekken.

 We zagen geen vossen wel onze eerste grote mierenhoop. Deze was duidelijk nog in afwachting voor de lente, want er was geen leven te bekennen. We hoorden ook de rode wouw, een roofvogel. Helaas zag...

Op naar Zweden (4 maart)

 De ochtend is tragisch door een afscheid die ik niet wil of kan tegenhouden. Mijn host is erg aardig, maar mijn hoofd kan even geen commentaar hebben en we moeten echt weg. Richting Zweden. 

Ik probeer blij en lief te gedragen naar mijn meid, maar heb het zwaar. 
De reis is even ondergedompeld in verdriet-pijn. Waarin ik me waardeloos en niet stoer voel. (Geen idee eigenlijk waarom ik mij niet even zwak, fragiel of verdrietig mag voelen. We lijken wel anti emoties soms te zijn als mens en alles te moeten acteren. Nep doen is niet mijn ding.) 

Het enige lichtpunt van de dag is over de brug heen gaan van Denemarken naar Zweden. Mijn meid is mega enthousiast.

 We komen aan bij de douane. Ik geef onze paspoorten aan de man. Zet altijd vooraf mijn zonnebril op sterkte af, zodat ik vriendelijker oog. Ik weet, ik heb alleen vele pindakaaspotten te verbergen en verder niets. 
 Hij checkt. Aardige vent, zelf wel met zonnebril op. Hij hoeft immers niet aardig te oge...

 Møns Klint, Denemarken (2 maart) Het bleek vloed. Na een afdaling van vele traptreden kwamen we aan bij de waterlijn. In de auto draaiden we al de toepasselijke muziek van Dire Straits: “Lets go down to the waterline”. 
Over wegen die op water leken te drijven, heuveliger wordende landschap, vol roeken en zwanen in het water met hun kontjes omhoog, kwamen we aan.
 Vreemde gewaarwording: het was geen vakantietijd, dus behoorlijk rustig en kinderen zaten nog op school, terwijl mijn meid naast mij liep.

 In een klein rond reisbakje zat wat as van mijn moeder. Vlakbij de laatste tree die in het water verdween, bukten we voorzichtig. Mijn dochter strooide het laatste beetje uit en je zag het as langzaam in het water opgaan. Het was beeldend heel mooi, maar niet alles, ja, dat zeg ik, hoeft gefilmd of gefotografeerd te worden. 

 De trap omhoog gaf mij de dag erop spierpijn in de kuiten. Vele stenen namen wij mee. Na paar dagen heb ik al een vollere auto en ben ik een moeder met hande...

Maribo, Denemarken

 Enthousiast rent ze voor ons uit over de lege parkeervlakken. Naast mij loopt onze host. We gaan naar achter een supermarkt om te dumpsterdiven, of containeren, zoals sommigen het noemen. Gewoon nog perfect bruikbaar voedsel achter de supermarkten uit containers weghalen. In Nederland mag dit helaas niet. Daar gaat het gewoon naar de stort toe. 
Tijdens mijn thuisloos, liftende, couchsurftijd, door Europa heb ik dumpsterdiven enkele keren gedaan of een poging tot. In Berlijn bestaan er zelfs cafeetjes die wekelijks voor maar 2 euro, toentertijd, een maaltijd bereidde van vooral dumpsterdive voedsel. Als je geen geld had, zoals daklozen, hoefde je niet te betalen. Het was ontzettend goed klaargemaakt. 
Ik had in 2012 een geweldige host in Berlijn bij wie ik twee weken verbleef. Ze kwam uit Roemenië oorspronkelijk, als ik het mij goed herinner. Ze kon make-up opdoen en klaar maken voor uitgaan als geen ander en kon echt goed koken. Ze maakte o.a. de lekkerste vegan p...

Een lijstje dat half in mijn hoofd en half op papier staat, werk ik af. Dit jaar heb ik geen agenda aangeschaft en houd er geen bij op mijn mobiel. Ik kijk weer uit naar een tijd zonder kloktijden. Gewoon naar de lucht kijken, gevoel en mogelijkheden mij laten leiden tot bedtijden en bewegingen. Vertellen over mijn vele eerdere avonturen van thuisloos zijn, veel liften, 16 maanden met mijn meid in Zuid Amerika leven/reizen, zal onderweg deze reis vast weer naar bovenkomen. Voor nu een fris verhaal en avontuur. Als ik aan avontuur denk, zie ik mezelf niet bergbeklimmen, in sneeuw kamperen, bungeejumpen e.d. Sorry, voor de teleurstelling alvast. Voordat mijn meid in mijn leven was, was ik ook niet zo'n soort reiziger, avonturier. Iemand noemde mij laatst globetrotter. Wil daarbij vermelden: ik spaar geen landen. Als ik een dag wil of kan blijven of jaren dan doe ik dat. Nu is de planning een halfjaar. Mijn consulent bij PartTime Ondernemen vroeg nog: wat is je doel? Ik: naar het Noor...